,,

Είναι τόσες οι σκέψεις κάποιες φορές.
Λες θα γράψω, θα ζωγραφίσω, θα πάρω τη κολλητή μου τηλέφωνο, θα βγω να τα πιω. Πρέπει να αδειάσω το κεφάλι μου, πρέπει να τα βγάλω, θα σκάσω.

Και κάθεσαι μπροστά στον υπολογιστή, σε μια κενή σελίδα, πάνω από ένα τηλέφωνο, δίπλα σε ένα μπουκάλι βότκα και δεν ξέρεις πως να αντιδράσεις. Το βλέμμα στο κενό. Αν αρχίσεις να γράφεις δεν θα υπάρξει καμία συνοχή, και τα χρώματα στη κενή σου σελίδα δεν θα τα παντρέψεις και όσο και αν σε αγαπάει θα νομίζεις οτί την κουράζεις μιλώντας της για ώρες και το μπουκάλι με τη βότκα θα τελειώνει αλλά ακόμα όλα μέσα σου θα είναι, τίποτα δεν θα έχει ξεράσει το κεφάλι σου.

Κάποιες φορές είναι τόσες οι σκέψεις.
Είναι τόσες πολλές που όταν σε ρωτάνε τι έχεις, απαντάς πως δεν έχεις τίποτα γιατί δεν ξέρεις τι να μοιραστείς. Και είναι τόσα πολλά που σε πνίγουν, που κυριολεκτικά σε πνίγουν. Και δεν μιλάς ποτέ. Ησυχία. Χάος στο κεφάλι σου, πόλεμος. Μιλιά από το στόμα σου.

"Τι έχεις;"
Δεν έχω τίποτα να πω, αλλά τα έχω όλα. Έχω τόσες σκέψεις που χάνομαι σε αυτές. Λαβύρινθος.

Βέβαια, όσο κουραστηκό κι αν είναι, όσο και αν σε εξαντλούν οι σκέψεις σου να ξέρεις “σκέφτομαι, άρα υπάρχω”

yesterday i found out she’s getting married (i hope someone puts tripwire across the aisle)

calveropoetry:


Waking up
feels like drowning
in the ocean.

Last night
I went to sleep
wearing yellow
arm floaties
and a really
cool-looking inflatable
duck
around my waist
and sure
I looked
really cute
and adorable
and shit
but it didn’t
end up
helping.

I still woke up
20,000 leagues
under the sea
giving…